Niedziela jest zupełnie nieśpiesznym dniem.
Takim po prostu rodzinnym. Mam czas dla córci, to taki nasz czas,
żeby pobyć razem i popatrzeć choćby w przysłowiowe niebo.
W tym roku jak nigdy jesień naprawdę nam sprzyja.
Nawet ba odważę się powiedzieć, że nie tylko pogodowo, ale pod każdym względem.
Jest dobrze i niech tak już zostanie.
W sumie mogłabym użyć stwierdzenia `polska złota jesień` jakby nie fakt,
że mieszkamy w Belgii. Tak to zmienia się wyrażenie i dlatego mówię piękna, złota jesień.
Ale tak naprawdę co to za różnica czy to polska czy belgijska?
przecież drzewa wszędzie mają taki sam kolor i tak samo szeleszczą podczas wiatru.
Wcześniej nigdy nie lubiałam jesieni, od chyba zawsze kojarzyła mi się z chlapą, ponurą pogodą i mokrymi włosami od deszczu.
Ale jakoś tak teraz to się zmieniło, lubię tą panią jesień.
W tygodniu jest pęd wszystkiego, zupełne zawirowanie i zawsze czekam na tą upragnioną niedzielę, bądź któryś z dni wolnych, bo to jest nasz czas, czas mój i córki.
Idziemy wtedy sobie w świat.Tym światem są co prawda nasze okolice, ale właśnie tam zawsze szukamy wytchnienia.
Jeśli sprzyja nam tylko pogoda to idziemy. Jest fajnie, cudownie, bo jesteśmy razem, bo otacza nas natura i takich bo jeszcze mogę wam z kilkadziesiąt przytoczyć.
Od kiedy urodziłam Emilkę, a było to w lutym ciągle mam niedosyt witaminy N. I tak sobie chodzimy czerpiąc pełnymi garściami tą naturalną witaminę zwaną naturą.
Zazwyczaj w Belgii o tej porze roku są intensywne opady deszczu, a w tym roku ależ proszę pogoda jak na życzenie, wymarzona i wylśniona. Prawie codziennie piękne słoneczko, choć poranki dość zimne, ale ciepły swetr i rękawiczki i nic nam nie przeszkodzi.
Zapisuję tu swoje myśli i wspomnienia, żeby za rok powrócić i móc porównać czy to drzewo miało o tej samej porze taką samą barwę.
Wiem, że co nie którzy z Was będą się w głowę stukać, ale to taka magia wspomnień zwłaszcza dla Emilki. Zreszta i dla mnie też, bo kto nie lubi czasem podumać i powspominać.
Ah te kolory, złoto, czerwień, gdzieś tam jeszcze zieleń próbuje utrzymać w nas wiarę w lato, ale już taka zgaszona.
Natura mówi nam, że już jest zmęczona teraz pora odpocząć, zwolnić, zatrzymać się.
Wiatr powolutku rozbiera korony drzew, cichutko wplatając muzykę pomiędzy opadające liście, które spadając na ziemię poprzez swe kolory tworzą swego rodzaju dywan.
Słońce już tak nisko wkradając się między drzewa opatula coraz chłodniejszym promieniem twarz.
Przystanęłyśmy przy ławce, aby spojrzeć na to wszystko okiem, zebrać spokojnie myśli i zapamiętać ten widok, bo jest wart zapamiętania.
Po tak błogim, pełnym rozkoszy dniu wracamy do domu z tą ogromną pozytywną energią, którą możemy jeszcze podarować pół światu.
Emilka zje deserek owocowy a ja zaparzę czarną herbatę z cytryną, bo o żadnej porze roku nie smakuje tak wyśmienicie jak jesienią.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz